Op zondag 4 mei 2003 heeft Vocalise tijdens de officiele dodenherdenking van de gemeente Ede 'Requiem' van Albert Wissink uitgevoerd.
In een bomvolle Oude Kerk gaf het koor, na de toespraak van de burgemeester en een tweetal gedichten, een prachtige uitvoering van 'Requiem'
Hoewel niet iedereen zich door het idioom van het stuk voelt aangesproken (zie ook onderstaand stuk uit de Gelderlander) waren de reakties toch vooral positief en enthousiast.
Door REGINA BUDZELAAR
EDE - "Zo passend, zo mooi. Dit zouden ze elk jaar moeten doen." De dodenmis Requiem, gezongen door het Edese koor Vocalise, duurde ongeveer een half uur en maakte verschillende gevoelens los bij de luisteraars.
Half zeven, zondagavond 4 mei. De Grote Kerk in Ede is nog bijna leeg. Maar in nog geen half uur tijd loopt het gebouw zo vol dat de houten klapstoeltjes bij bosjes worden aangesleept. Vocalise, gemengd Edes koor zingt Requiem -dodenmis- onder leiding van dirigent en componist van het muziekstuk Albert Wissink.
Voordat de stille tocht naar het Mausoleum begint, luisteren honderden mensen naar de a cappella compositie die uit zeven delen bestaat.
Achterin de kerk staan twee vrouwen stilletjes te luisteren. Na afloopt verzucht de één: "Ik ga hier niet nog eens heen. Dit deed mij helemaal niets. Het sprak mij niet aan, ik ken muziek die veel meer met me doet. Maar dat is persoonlijk natuurlijk." De ander vult aan: "Het zou wel wat eigentijdser mogen, dit is zo zwaar."
Twee vrouwen en een man lopen naar de achterkant van de kerk, waar de stille tocht begint. "Ik zeg net tegen haar: 'Ik vond het niet mooi.' Ik ben a-muzikaal, dus hecht niet te veel waarde aan mijn mening, maar afgelopen week heb ik een stuk gehoord dat veel meer indruk op mij maakte." Een andere vrouw ziet het heel anders: "Ik vond het heel mooi, het werkte voor mij bezinnend. Het geeft de dodenherdenking extra inhoud. Echt een meerwaarde en zeker de moeite waard."
Een eind verderop zegt een man stralend: "Dit is zo mooi, zo passend. Echt een prachtstuk. Wat mij betreft doen ze dit elk jaar en wordt het een traditie. Voor mij is het luisteren naar deze Requiem een moment van bezinning. Ik heb de oorlog zelf niet meegemaakt, maar mensen om mij heen wel en door de muziek gaan mijn gedachten terug naar die verhalen en momenten. " Hij schudt even zijn hoofd, zo onder de indruk, en vervolgt zijn weg richting het monument.