Vrouwen Vocaal Velp en Vocalise uit Ede
Veel verstouwd in korte tijd
door DICK ROSENBOOM
VELP- Twee nog beslist jonge vocale ensembles zongen gisteravond in de Parkstraatkerk voor een zeker niet volle bak. Het programma dat ze brachten verdiende meer toehoorders. Het Vrouwen Vocaal Velp is in de huidige samenstelling actief sinds mei 1994 en de gasten, het gemengd koor Vocalise uit Ede is er pas vanaf december van het vorig jaar. Alleen al daarom was het plezierig om vast te stellen dat de kwaliteit van beide gezelschappen in positieve zin opviel.
Het is de verdienste van Albert Wissink, dirigent van beide koren, dat het herfstconcert, zoals Vrouwen Vocaal Velp de uitvoering karakteriseerde, vocaal blijvend boeide en gelet op de repertoirekeuzen ook zeer gevarieerd was. Vrouwen Vocaal Velp opende, gestoken in fonkelnieuwe koorkleding, mede mogelijk geworden door een bijdrage van het Anjerfonds, met Schumann en Brahms. De romantiek bloeide, a capella, uitgebalanceerd op in stemmenevenwicht en homogeniteit van de koorklank. Zonder blad werden tekst en muziek eenduidig onder elkaar gezet en slechts over wat minder fraaie inzetten zou je kunnen vallen.
Vaste pianist Annemarie van der Geest trad mede aan in As Torrents in Summer vanElgar, waar ook een goede articulatie en dictie opvielen. De heldere lijnen van Gabriël Fauré gaven het vrouwen-ensemble alle gelegenheid zorg aan de expressie te besteden. Een hoge inzet kon daarbij ritmisch en harmonisch wellicht exacter. Mozart wil nog wel eens problemen geven met de dynamiek en ritmiek. Vrouwen Vocaal Velp voelde zich echter in delen uit Le Nozze di Figaro en Die Zauberflöte als een vis in het water. Stylistisch werden de bedoelingen klip en klaar.
Evenwicht
Plaats gemaakt voor Vocalise. Frans werk, waaronder ook hedendaags. Interessante keuzen die het koor recht deden. Nog wat minder homogeen werd er gewerkt aan zuiverheid en evenwicht. En zacht zingen kon Vocalise ook. Alle ruimte dus voor dynamiek en expressie. De snelle passages in Je ne fu jamais si aise en Je ne l’ose dir van Certon sprankelden van transparantie en zeggingskracht. Ook hier viel de voeling die dirigent Wissink heeft met de stijlen weer op. Zelfs de lastige harmonische structuren in het (hedendaagse) werk van Milhaud werden door het koor goed bewaakt. Voorwaar geen kleinigheid als je nog geen jaar in deze samenstelling samenzingt.
Het herfstconcert had nog meer muzikaal schoons in petto. Annemarie van der Geest en Bas van den Heuvel, vaste pianist van Vocalise, voerden à quatre mains de Six Pieces opus 11 van Rachmaninov op. Volledig op elkaar ingespeeld en in voortreffelijk evenwicht. Een verrassing en gelijktijdig een juiste opmaat tot het laatste werk, de Zes Koren opus 15, ook van Rachmaninov. Uitgevoerd door de beide koren, die ermee nog eens onderstreepten dat er, mits de omstandigheden ideaal zij, in korte tijd muzikaal veel te verstouwen is. Dirigent en koren hebben dat eenduidig aangetoond.